Niet de schrijver maar het personage (1)

“Het kan zijn dat je als schrijver zelf moeite hebt om een verhaal te vertellen. Soms zit dan de oplossing erin dat je deze moeite doorgeeft aan je personages en dat je laat zien hoe moeilijk het voor hen is.” Dit schreef ik onlangs in deze blogpost.

Laatst besprak ik dit principe met studenten. En nog in diezelfde les liepen we tegen dat principe aan in hun eigen werk.

Een van de studenten schreef in haar verhaal over een vader-dochter-relatie. De dochter kwam in de puberteit, en de student vroeg aan ons hoe ze voortaan de vader zou aanduiden. Papa (zo noemde de dochter hem toen ze jonger was)? Mijn vader? Hem bij zijn voornaam noemen?

Een mede-student gaf als tip dat die vraag onderdeel van het verhaal kon worden, dat het een probleem van de personages kon worden, dat het meisje een keuze moest maken en daarover kon twijfelen, of dat de vader kon reageren op hoe ze hem noemde.

Nog een voorbeeld. Een van de schrijvers in de groep wilde niet te sentimenteel schrijven. Dat deed ze ook niet, misschien juist omdat ze er zich zo bewust van was dat ze het niet wilde. Maar dat was niet enige dat het mogelijke euvel verhielp, ze speelde ook een troef uit. In haar verhaal beschuldigde namelijk een van de personages het andere personage van ‘vals sentiment’. Voilà, de schrijver had het probleem aan haar personages gegeven.