Narratief in transitie (1)

Conflict in de verhalen die ik schrijf, soms staat het me tegen om steeds maar vanuit conflict te moeten werken.

Alweer twee mensen die langs elkaar heen praten.

Alweer iemand die zich niet of niet helemaal in de ander kan verplaatsen.

Alweer iemand die in zijn eigen narratief gevangen zit.

Maar het moet, gevangen zitten in het eigen verhaal, zo lijk ik te vinden, zo lijk ik hier steeds in de blogposts te beweren. Iemand leeft in zijn eigen narratief, en iemands narratief valt nooit helemaal samen met de werkelijkheid, nooit helemaal samen met het narratief van iemand anders, en dus is er conflict. Groot conflict, klein conflict, maar hoe dan ook: conflict. Zonder dat conflict geen verhaal.

Maar is dat wel zo? Kan het niet anders? Ben ik wel gedoemd om zolang ik schrijf mensen langs elkaar heen te laten praten, elkaar niet te laten begrijpen?

Misschien kan het anders, ja.

Ik had het er laatst over met een student. We bespraken een verhaal van haar. De vrouw in dat verhaal is zwanger, de vriend weet daar niet van. Dat was spannend, dat was conflictueus, maar het leek niet helemaal bij het personage te horen. En dus vroegen we ons af of het niet zonder het geheim kon, of de vriend het niet gewoon wel kon weten.

Maar als de vriend het wel weet, zo dachten we hardop, waar komt dan de spanning in het verhaal vandaan? Voor de hand lag: de een wil wel een kind en de ander wil het niet. Dan is het toch weer spannend. Maar dan heb je ook weer twee verschillende narratieven, twee verschillende werelden waar in de een het een wil en de ander het ander. Wat nou als ze gewoon wel allebei een kind willen, en ze elkaar begrijpen in de behoefte en elkaar in die behoefte kunnen voorzien? Dan lijkt er geen conflict te zijn. Dan lijkt er geen spannend kort verhaal mogelijk.

Maar ook dat uitgangspunt klopte niet. Want wat er meespeelt, wat er misschien altijd wel meespeelt, is dat het ook om een transitie gaat.

Transitie.

Eerst is er de situatie waarin ze geen kind hebben en waarin ze met die situatie leven, waarin ze die situatie inbedden in hun afzonderlijke narratieven en in hun gezamenlijk narratief.

Vervolgens is er de situatie waarin ze wel een kind willen, waarin de vrouw zelfs zwanger is, en waarin ze die nieuwe situatie willen inbedden in hun nieuwe gezamenlijk narratief.

De spanning zit er dan in hoe ze van het oude gezamenlijke narratief naar het nieuwe gezamenlijke narratief komen.