Het schrijven zelf — ook dat maakt deel uit van een narratief (3)

Ik ben gaan schrijven om gezien te worden, zo stelde ik in de twee vorige blogposts.

Het benoemen van die drijfveer, dat is een narratief, en zoals altijd bij narratieven, is het niet de waarheid. Het is een model, een manier ertegen aan te kijken, een van de manieren.

Een mens weet nooit helemaal wat haar beweegt. Er zal altijd iets meespelen waarvan ze zich niet bewust is.

Misschien schrijf ik ook wel uit gewoonte, of omdat ik docent Creative Writing ben, of om in het schrijven ook iets van het leven zelf op het spoor te komen. Dat zou allemaal kunnen, en als dat zo is, dan zijn ook dat narratieven die ik over mezelf en aan mezelf zou kunnen vertellen.

Maar toch, mijn uitgangspunt dat ik schrijf om gezien te worden, is wel iets dat bij schrijven en bij literatuur past. Literatuur wordt geschreven om gelezen te worden, en dus om daarin en daarmee contact te maken, en als het zo is dat literatuur ook over het leven gaat, dan gaat leven er ook over om contact te maken, en kan de literatuur dat laten zien.