Het schrijven zelf — ook dat maakt deel uit van een narratief (2)

In de vorige blogpost schreef ik dat ik een narratief ontdekte van waaruit ik schreef, namelijk dat ik erkenning wilde krijgen, dat ik gezien wilde worden.

Ik denk dat wat me tot schrijven dreef, ook terug te zien is in verhalen die ik schreef. Dat daar veel personages in voorkomen die het stille verlangen hebben dat ik zelf had — om gezien te worden — of die proberen verder te leven zonder dat dat verlangen vervuld wordt.

In een verhaal dat een tijdje geleden werd gepubliceerd in Hollands maandblad, Moederdag, schreef ik over een vrouw van wie het leven overhoop lag, ze had haar dochtertje op bezoek, ze kon het niet aan en belde haar ex om hun kind — vroeger dan afgesproken — op te halen.

De vader had geen begrip voor de moeder, hij leek haar vooral raar te vinden, lastig, hij heeft alleen oog voor hun dochtertje en neemt dat mee naar huis.

Nu hun dochtertje weer bij de vader is, maakt de vrouw een filmpje voor haar zus — de enige persoon van wie ze vermoedt dat die nog om haar geeft — om zichzelf te tonen, om de rommel in haar appartement te tonen, haar verdriet ook. Het filmpje dat de vrouw voor haar zus maakt vormt het korte verhaal, en het filmpje is vooral ook een poging om gezien te worden.

Overigens, mijn verhalen zijn niet alleen te lezen in literaire tijdschriften zoals Hollands Maandblad, maar ook in deze verhalenbundels.