Collectief narratief versus persoonlijk narratief (2)

Toen ik de film ‘3 Days in Quiberon’ keek, was mijn eerste reactie: de journalist van STERN die Romy Schneider in een collectief narratief wil plaatsen is slecht, Romy Schneider die haar individuele narratief wil vertellen is goed, en ik ben ook goed, want ik vind het verachtelijk dat deze journalist ten koste van Romy Schneider een artikel wil publiceren.

Maar zo eenvoudig is het niet.

Het collectieve narratief is niet iets wat in handen is van één persoon, van één journalist. Zoals de term al doet vermoeden, is het collectieve narratief van een groep, en als je de term ‘cultureel narratief’ zou gebruiken is het zelfs het verhaal van een hele cultuur. Het culturele narratief is van iedereen.

Door films te kijken van Romy Schneider, door over haar te lezen, door deze gefictionaliseerde documentaire van haar te bekijken, door er nu over te bloggen, maak ik net zo goed onderdeel uit van dat collectieve narratief als de journalist van STERN.

Een bijzonder gegeven is dat de journalist die destijds het interview heeft afgenomen — een interview trouwens dat door Romy Schneider werd geautoriseerd — zijn medewerking heeft verleend aan deze gefictionaliseerde film door de regisseur inzicht te geven in hoe hij destijds te werk is gegaan. En de fotograaf van destijds heeft de vele foto’s die hij die drie dagen heeft geschoten, gedeeld met de regisseur. Daarmee hebben ze geholpen om te laten zien hoe het interview tot stand kwam, en meegewerkt aan een film die laat zien hoe collectieve narratieven werken.

Zien hoe narratieven werken, vind ik bij nader inzien interessanter dan er een moreel oordeel over te hebben.