Collectief narratief versus persoonlijk narratief (1)

Ook iemands naam is taal. En taal behoort tot het collectieve narratief. Iemands naam behoort dus tot het collectieve narratief.

In de film ‘3 days in Quiberon’ laat de actrice Romy Schneider zich in een afkick-kliniek een paar dagen lang interviewen door een journalist van STERN. De film is gespeeld, maar het interview heeft echt plaatsgevonden, het was het laatste interview dat Romy Schneider voor haar plotselinge dood gaf.

De journalist wil een stuk schrijven waarover gesproken wordt, een stuk dat de oplagecijfers omhoog stuwt, een stuk dat hem beroemd maakt. Daarvoor moet hij haar framen, daarvoor moet hij haar ondergeschikt maken aan het collectieve narratief dat het grote publiek van haar kent. Romy Schneider is voor hem en voor zijn lezers vooral de actrice die groot werd door Sissy te spelen. ‘Europa’s grootste vrouwelijke filmster (…) de bron van een publiek schandaal,’ zo noemt hij haar.

Romy Schneider geeft het interview juist om haar individuele narratief over het voetlicht te brengen. Ze wil de echte Romy Schneider laten zien, niet Sissy. ‘Ik ben niet de vrouwen die ik in mijn films speel. Ik ben een ongelukkige vrouw van 42 en mijn naam is Romy Schneider.’

De film laat de strijd tussen de journalist en de actrice zien, de strijd tussen het collectieve en het individuele narratief.

Dit is de trailer op YouTube.