Collectief narratief (4)

Soms vraag ik me af hoe snel ik mijn mail moet beantwoorden. Iets zegt me dat ik dat binnen 24 uur moet doen, uiterlijk binnen 48 uur.

Dat ‘iets’ in het ‘iets zegt me dat’ is het collectieve narratief. Een regel die nergens in een wet is vastgelegd en waar je ook geen wetgever op kunt aanspreken.

Vuistregels, common sense, gewoontes, zo doen wij dat nu eenmaal, een onderbuikgevoel.

Als ik Google op hoe snel email beantwoord moet worden, krijg ik inderdaad  heel wat hits die bevestigen dat je dat het beste binnen 24 tot 48 uur kunt doen.

We praten het elkaar na, we praten het elkaar aan.

Natuurlijk kun je er je eigen gewoonte op na houden. Natuurlijk kun je proberen je e-mail altijd binnen een uur te beantwoorden. Of er pas na een week op reageren. Of helemaal nooit.

Maar je verhoudt je hoe dan ook tot het collectieve narratief. Als je ervan afwijkt, loop je de kans dat je erop wordt aangesproken, terecht wordt gewezen.

En dit gaat nog maar om iets dat niet zo heel belangrijk is. Maar wat als het niet gaat om het beantwoorden van email, maar om relaties, seksualiteit, euthanasie?

Ik denk dat ook daar collectieve narratieven een rol spelen, dat we elkaar ook op deze terreinen napraten, iets aanpraten, al denken we dat we in alle vrijheid doen vanuit een eigen, uniek, individueel narratief.

Als ik dit betrek op literatuur, iets waar deze website ook over gaat:

Literatuur kan niet alleen laten zien hoe we omgaan met grote thema’s, maar ook hoe collectieve narratieven daarin een rol spelen en hoe daaruit conflicten ontstaan die narratief van aard zijn.