Behoud van het narratief (2)

Een mens is meestal gericht op voortbestaan. Ook zijn narratief is meestal gericht op voortbestaan.

Een mens investeert in zijn narratief, al dan niet bewust. Alles wat iemand doet, alle moeite die iemand zich getroost, wordt onderdeel van zijn narratief. Hoe groter de moeite, hoe meer een mens het wil uitbetaald zien in zijn narratief, in zijn identiteit. Het einde van het narratief lijkt het fiasco zijn van al die investeringen.

Er is een tijd geweest dat ik overwoog te stoppen met lesgeven, wat een verandering zou zijn van mijn narratief, van mijn idee over mijn identiteit. Maar ik vond het moeilijk om mezelf niet langer als docent te zien en voor mijn beroep alleen nog maar te schrijven. In plaats van helemaal te stoppen met lesgeven, ben ik dat veel minder gaan doen. Op die manier kon ik aan mijn oude narratief — dat van docent — vasthouden en intussen toch andere mogelijkheden onderzoeken.

Misschien had mijn narratief ook op een andere manier kunnen overleven. Ik had bijvoorbeeld mezelf kunnen vertellen dat het lesgeven niet per se stond voor het lesgeven zelf maar voor contact met andere mensen, iets waar ik naast het alleen zijn tijdens het schrijven behoefte aan heb. Dan had ik aan dat contact een andere invulling kunnen geven en had mijn narratief slechts een kleine aanpassing nodig.

Ik bedoel niet te zeggen dat mensen en personages geen radicale beslissingen nemen, dat ze niet ergens mee kunnen stoppen. Maar ik denk dat een narratief zich graag wil continueren.

Misschien dat iemand zegt: maar ik ben juist avontuurlijk, ik houd ervan om steeds iets anders te doen en ergens anders te zijn, om me niet vast te leggen. Dan is dát zijn narratief, en misschien zal het hem dan moeite kosten zich wel te vestigen als hij daar toch behoefte aan heeft. Of misschien heeft hij die moeite niet, en toont zijn narratief zich flexibel, plastisch.