Het einde van het begin (1)

Wanneer houdt het begin op het begin te zijn?

Eerder schreef ik: “Pas als we situatie kunnen zien voor wat die werkelijk is, zijn we voorbij het begin.”

Tot die tijd zijn we nog niet echt begonnen. Misschien sluimert er iets in ons, zoals een onbehaaglijk gevoel, maar voralsnog is er ons vertrouwde narratief, en geen reden om daarvan af te wijken: we zijn gezond, iedereen is tevreden, niets aan de hand.

Vervolgens is er iets dat voorbij een onbehaaglijk gevoel gaat en dat ons ermee confronteert dat ons vertrouwde narratief niet klopt: er is bijvoorbeeld een partner die ons ergens op wijst, op iets wat niet genegeerd kan worden. Of er is een situatie die we op geen enkele manier meer kunnen rijmen met hoe we die aanvankelijk beoordeelden. Het kan bijvoorbeeld zijn dat het negatieve gevoel dat we aanvankelijk wegwuifden niet een dipje blijkt maar dat het maandenlang doorgaat, we komen ons bed amper nog uit, er is meer aan de hand. Als we dat inzien, dan is er een begin gemaakt.

Dat begin heet een conflict. Als ons narratief niet blijkt te kloppen met wat er buiten ons narratief is, is er een conflict. Als ons duidelijk is geworden dat ons vertrouwde narratief niet klopt, zijn we begonnen.